วันเวลาผ่านไป และเร็วมาก เร็วมากซะจนดูเหมือนว่า มันไม่ง้อ ไม่รอผู้ใด ก็จริง วันเวลาไม่เคยรอคอยใคร ที่จริงแล้วเวลาก็เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด และอะไรๆ ก็เปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ บางครั้งเอง เราก็คิดว่า หนึ่งปีผ่านไป เราได้ทำอะไรให้กับตัวเอง หรือคนที่รักแล้วหรือยัง…มันดูรวดเร็ว เป็นธรรมดา สำหรับเวลาที่ผ่านเลยไป มันก็มาพร้อมกับการพลัดพราก ไม่ว่าสิ่งใด ย่อมขึ้นอยู่กับการเวลา ถ้าใครที่ยอมรับตรงนี้ได้ก็คงจะทำใจได้ คนที่เคารพ คนที่เรารัก สัตว์ หรือแม้กระทั่งสิ่งของที่เราหวงแหน เมื่อปัจจัยสำคัญคือเวลา ย่อมเกิดการสูญเสียเป็นธรรมดา ไม่ว่าเรา หรือเขา สิ่งสำคัญไม่ใช่อยู่ตรงที่ ใครคนใดจะสูญเสีย แต่มันเป็นเรื่องของกาลเวลาผ่านไป แล้วเราผู้ซึ่งอยู่ในกาลนั้นจะทำอย่างไร โดยไม่เสียเวลาไปเปล่าประโยชน์ สำหรับคนบนฟ้า ผู้เป็นที่เคารพรัก ซึ่งเดินทางไปยังที่ๆไกลแสนไกล และไม่มีวันหวนกลับ คนแล้วคนเล่า สำหรับเราผู้เป็นคนสืบทอด ยังคงคิดถึง ยังเคารพรัก อยู่ตลอด นึกเสมอว่า วันเวลาไม่รอคอยใครจริง และถามตัวเอง ชีวิตที่เหลืออยู่จะทำอย่างไรให้มีคุณค่า คุ้มค่ากับการเกิดมาสืบทอดเชื่อสายนี้ ภูมิใจ ที่กาลเวลาพาให้เราเองได้เรียนรู้สิ่งต่างๆอย่างรู้ค่า ทุกปี ทุกเดือน ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที หรือแม้กระทั้งทุกวินาที ที่สำนึกได้ ขอย้ำตัวเองเสมอว่า….จากนี้ ไม่ว่าจะอยู่หนแห่งไหน เราจะทำให้สิ่งที่ดี ถึงแม้ว่าคนบนฟ้าจะไม่ได้อยู่เห็น ได้ชื่นชมกับเราแล้วก็ตาม แต่ก็ยังเหลือคนที่ยังคอยชื่นชมยินดีกับเราอีกมากมาย คงไม่สายไป ถ้า คุณหรือใครก็ตาม ที่จะเริ่มต้นวันนี้….ก่อนที่คุณจะแค่ได้แต่คิดถึงคนบนฟ้าอย่างตัวผู้เขียนเอง….

ถึงเวลาปลดปล่อย

ก้าวเข้าสู่ปีที่ สอง ของการเดินทางบนถนนแห่งนี้ แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเราจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของระบบ คงไม่ง่ายที่จะยอมรับของคนอื่นซึ่งไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง ถ้ามองย้อนกลับไป ในหัวมันเต็มไปด้วยความสงสัย เต็มไปด้วยคำถาม แต่ใครก็ไม่สามารถให้ความกระจ่างได้ที่สุด แทบบ้า วันเวลาผ่านไปในแต่ละวัน มืดมนหนทาง ถึงแม้เราจะเต็มที่กับงานใด ไม่เคยคิดจะยอมแพ้ แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมายืนอยู่ที่เดิมมองดูสิ่งที่ผ่านไป อย่างเหนื่อยล้า คิดอยู่เสมอว่า ตัวเราติดอยู่กับอะไรซักอย่าง พยายามสลัด แต่มันก็ยังคงเฝ้าติดตามอยู่ไม่ห่าง ….“ความทุกข์” สำหรับเราเองเปรียบเสมือนหมาจนตรอก ไม่มีที่จะไป ต้องยอมสู้จนตัวตาย นั่นคือเรื่องจริง ถ้าไม่หมดหนทางจริงๆ ปัญญาดีๆ ก็คงเกิดขึ้นไม่ได้เลย ปิดกั้นตัวเองมานานแล้ว ถึงเวลาปลดปล่อยความคิดให้มันเป็นอิสระ แล้วเฝ้าดูความคิดนั้นอย่างมีสติ เปิดโอกาสให้ความคิด รับรู้สิ่งที่ผ่านมา แล้วพิจารณา จากนั้นลองให้เวลากับความคิดนั้นซักนิด เคารพความคิดของตัวเองและผู้อื่นที่ผ่านเข้ามา …..เชื่อไหมว่า มันได้ผลจริง มันรู้สึกโล่งอก หายใจเข้าหายใจออก เป็นแบบที่มันควรจะเป็น มันคือความอิสระนั่นเอง…… ต่อไปนี้คงไม่กลับไปเป็นอย่างเดิมแล้ว จะไม่ย้ำอยู่ที่เดิมอีกต่อไป มันจะสบายอะไรขนาดนี้ เอาล่ะ…จะให้ทำอย่างไร ลำบากขนาดไหน หนทางจะยาวไกลเพียงใดไม่เป็นปัญหา…. เพราะเพียงแค่เรารู้ว่า ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร จะหนาวจะร้อน จะทุกข์จะสุข สิ่งที่เปลี่ยนแปลงก็คือกาลเวลาที่ล่วงเลย เพราะทุกๆวินาที ทุกๆนาที ทุกๆชั่วโมง ทุกๆวัน ทุกๆเดือน และทุกๆปี เราจะก้าวเดินตามความฝันของเรา เพียงแค่ไม่หยุดเดิน ยังไง คงจะต้องถึงซักวัน…...

อีกซักครั้ง

กลับมาอีกครั้งกับการเขียนบล็อกส่วนตัว…มัวแต่ยุ่งอยู่กับการทำมาหากินจนลืมว่าเรามีบล็อก…จนโดเมนนั้นก็หมดอายุไปเรียบร้อย…เสียดายจริงๆ ไม่เป็นไรเริ่มใหม่ได้เสมอ สำหรับผู้ที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ อย่างเรา…หนึ่งปีที่ผ่านมา ได้เรียนรู้อะไรมากมายจริงๆ ซึ่ง เราเองเกิดมาจาก กอหญ้าจริงๆ เริ่มต้นจากศูนย์ ล้มลุกคลุกคลาน ไม่รู้ว่าตอนนี้นับไปถึงไหน แล้วก็ไม่รู้ แต่ก็ยังหวังอยู่เสมอว่า สักวันเราคงจะประสบความสำเร็จเหมือนกับ เทพหลายๆท่าน คิดอยู่แล้ว…ชีวิตนี้ มันสุดยอดจริงๆ ลีลาการดำเนินชีวิตแต่ละคน ต่างวิธีการ ต่างคิด ต่างทำ ถ้ามองไปข้างหน้า มองให้เป็นรูปกราฟ ก็คงขึ้นๆ ลงๆ ถ้าเป็นเพลง ก็จะมีท่อนฮุก โซโล่ ตามตัวโน๊ตของบทประพันธ์นั้น…ชีวิตก็คงเหมือนกัน…แล้วใครล่ะ จะเป็นผู้ประพันธ์ชีวิตของเรา ถ้าไม่ใช่ตัวเราเอง……